New Definition

To S. M. M.S

Listen you little fuck. whatever your fuckin’ name is, it means to me go fuck yourself. So, first thing for you to do is fucking yourself fuckface. And from now fuckin’ on, you and your fuckin’ colleagues, supporters of the fuckin’ leader of fuckheads, S. Ali Fuckin’ Khamenei, are my fuckin enemies, except my fuckin father.

پ.ن: این شعار رو دوست دارم: “ما بچه‌های جنگیم، بجنگ تا بجنگیم”

دو فیلم خوب در یک هفته

مدت‌ها بود دو فیلم خوب در یک هفته که هیچ، کلا فیلم خوب ندیده بودم. “12″ میخالکوف و حالا “ساعت بیست و پنجم” اسپایک لی، هر دو اساسا چسبیدند. توجه شما را به یک مونولوگ از دومی جلب می‌کنم. این مونولوگ که به طرز بینظیری توسط “ادوارد نورتون” ادا/اجرا می‌شود شدیدا حال و هوای “تراویس بیکلی” در راننده تاکسی را تداعی می‌کند و شاید شرح حال روزهای زیادی از چند سال اخیر من باشد

Well, f*ck you, too. F*ck me, f*ck you, f*ck this whole city and everyone in it. F*ck the panhandlers, grubbing for money, and smiling at me behind my back. F*ck the squeegee men dirtying up the clean windshield of my car. Get a f*cking job! F*ck the Sikhs and the Pakistanis bombing down the avenues in decrepit cabs, curry steaming out their pores, stinking up my day. Terrorists in f*cking training. SLOW THE F*CK DOWN! F*ck the Chelsea boys with their waxed chests and pumped up biceps. Going down on each other in my parks and on my piers, jingling their dicks on my Channel 35. F*ck the Korean grocers with their pyramids of overpriced fruit and their tulips and roses wrapped in plastic. Ten years in the country, still no speaky English? F*ck the Russians in Brighton Beach. Mobster thugs sitting in cafés, sipping tea in little glasses, sugar cubes between their teeth. Wheelin’ and dealin’ and schemin’. Go back where you f*cking came from! F*ck the black-hatted Chassidim, strolling up and down 47th street in their dirty gabardine with their dandruff. Selling South African apartheid diamonds! F*ck the Wall Street brokers. Self-styled masters of the universe. Michael Douglas, Gordon Gekko wannabe mother f*ckers, figuring out new ways to rob hard working people blind. Send those Enron assholes to jail for F*CKING LIFE! You think Bush and Cheney didn’t know about that shit? Give me a f*cking break! Tyco! Worldcom! F*ck the Puerto Ricans. 20 to a car, swelling up the welfare rolls, worst f*ckin’ parade in the city. And don’t even get me started on the Dom-in-i-cans, ’cause they make the Puerto Ricans look good. F*ck the Bensonhurst Italians with their pomaded hair, their nylon warm-up suits, their St. Anthony medallions, swinging their, Jason Giambi, Louisville slugger, baseball bats, trying to audition for the Sopranos. F*ck the Upper East Side wives with their Hermes scarves and their fifty-dollar Balducci artichokes. Overfed faces getting pulled and lifted and stretched, all taut and shiny. You’re not fooling anybody, sweetheart! F*ck the uptown brothers. They never pass the ball, they don’t want to play defense, they take five steps on every lay-up to the hoop. And then they want to turn around and blame everything on the white man. Slavery ended one hundred and thirty seven years ago. Move the f*ck on! F*ck the corrupt cops with their anus violating plungers and their 41 shots, standing behind a blue wall of silence. You betray our trust! F*ck the priests who put their hands down some innocent child’s pants. F*ck the church that protects them, delivering us into evil. And while you’re at it, f*ck JC! He got off easy! A day on the cross, a weekend in hell, and all the hallelujahs of the legioned angels for eternity! Try seven years in f*ckin’ Otisville, J! F*ck Osama Bin Laden, Al Qaeda, and backward-ass, cave-dwelling, fundamentalist assholes everywhere. On the names of innocent thousands murdered, I pray you spend the rest of eternity with your seventy-two whores roasting in a jet-fuel fire in hell. You towel headed camel jockeys can kiss my royal Irish ass! F*ck Jacob Elinsky, whining malcontent. F*ck Francis Xavier Slaughtery my best friend, judging me while he stares at my girlfriend’s ass. F*ck Naturelle Riviera, I gave her my trust and she stabbed me in the back, sold me up the river, f*cking bitch. F*ck my father with his endless grief, standing behind that bar sipping on club sodas, selling whisky to firemen, cheering the Bronx bombers. F*ck this whole city and everyone in it. From the row-houses of Astoria to the penthouses on Park Avenue, from the projects in the Bronx to the lofts in Soho. From the tenements in Alphabet City to the brownstones in Park slope to the split-levels in Staten Island. Let an earthquake crumble it, let the fires rage, let it burn to f*cking ash and then let the waters rise and submerge this whole rat-infested place.

====

ویدیوی جدید کیوسک، “یارم بیا”، من را شدیدا به یاد ویدیوی “Supermassive Black Hole” از گروه Muse می‌اندازد. هر دو بی‌نظیرند.

روزمره

کار روزمره

این زندگی مکار روزمره

این نبرد و جنگ و پیکار روزمره

این هرزگی نشستن پشت فرمان یک قطار روزمره

–

“سیمای زنی دور دست”، قابل خرید در بقالی‌های محله شد. دیدن این فیلم را برای حداقل یکبار توصیه میکنم. “گاوخونی” هم رویت شده،ایضا، گرچه کتاب گاوخونی را در درجه اول بخوانید.

–

“والس با بشیر” هیچ چیزی نداشته باشد، موسیقی متنش عالیست.

آرامش قبل از طوفان، برای ما ابدی نباشد؟

یکشنبه دهم تیرماه 88

ساعت 12 ظهر

اینجا تهران است، بلوار میرداماد؟ خیابان ولیعصر؟ بزرگراه نیایش؟ سعادت آباد، بلوار دریا شاید.

امروز آسمان هم غصه دارد. امروز هوا هم دل چرکین شده. در شهر مرده‌های متحرک، نفس کشیدن هم دشواری‌های زیادی دارد.

برو کار میکن مگو چیست کار؟ یا نرو کار میکن بگو چیست کار؟

من که هستم تازه کار، باز هم فردا باید بروم سر کار، دوشنبه که شروع می‌شود اعتصاب، می‌شود نروم سرکار. اما اگر دو روز بعد نروم سر کار، شاید بشوم بی‌کار، تو را به جان مادرت میرحسین، بگو اگر نتیجه نمی‌دهد این کار، که خودم ندارم امیدی به این کار، مثل بچه آدم بروم سر کار.

پ.ن: پست قبلی آخرش 1399 درست بود.

پ.ن 2: برچسب این نوشته همان زندگی ماقبل مدرن باشد بهتر است تا پسامدرن! اینجا من را هم که مجددا درگیر قضیه کردند، باز پرتاب شدم توی قرون وسطی.

پ.ن3: همانقدر که دوست دارم الان بنشینم و هر چه کتاب در باب تاریخ و سیاست و اقتصاد وجود دارد بخوانم، دوست دارم بروم و “سال بلوا”ی عباس خان معروفی را دوباره بخوانم. با توجه به گشادگی خاطر، طبعا گزینه دوم صحیح است.

تا کی غم زمانه؟

57

67

78

88

1400؟